Tesla's zelfrijdende taxi’s vertonen gevaarlijk gedrag
Er zijn van die momenten waarop technologie je even bij de keel grijpt. Niet door wat het kán, maar door wat het durft. Afgelopen week liet Tesla zijn eerste robotaxi’s rijden in Austin. Geen chauffeur meer. Alleen een auto met een computer die beslist waar jij naartoe gaat. Of niet.
Op papier klinkt het indrukwekkend. In praktijk verschenen er al binnen dagen video’s online waarin diezelfde auto's abrupt stopten, op de verkeerde weghelft reden of midden op de weg stilvielen.
Wat zegt het als we technologie laten beslissen, terwijl we zelf nog twijfelen?
Dit is geen aanval op innovatie. Dit is een oproep tot bezinning. Want ergens is het stil geworden rond wat we werkelijk willen. We praten over ‘efficiëntie’, ‘doorbraken’ en ‘vooruitgang’. Maar niemand stelt nog de vraag: voelt dit goed? Is dit veilig? En misschien nog belangrijker: is dit wijs?
De Amerikaanse toezichthouder NHTSA is inmiddels een onderzoek gestart naar Tesla’s robotaxi’s. En dat terwijl eerdere varianten van hun Full Self-Driving technologie al betrokken waren bij serieuze ongelukken. We zien de rode vlaggen. Maar willen we ze nog wel zien?
Technologie moet niet alleen slimmer worden. Wij moeten wijzer worden.
We zijn zó gefocust op wat mogelijk is, dat we soms vergeten te vragen of we het moeten willen. Een zelfrijdende taxi is niet alleen een mobiliteitsoplossing. Het is een morele grens. Het is een moment waarop we kiezen of we ons gevoel durven laten spreken, of meegaan in de flow van code en kapitaal.
Want wat zegt het over onze samenleving als we de controle over veiligheid, over levens, overlaten aan software die nog leert?
Een mens in de stoel is geen back-up. Het is het geweten van het systeem.
Wat mij raakt, is niet de technologie. Het is hoe we ermee omgaan. De Tesla’s die nu in Austin rijden, hebben nog een mens naast zich. Maar dat voelt niet geruststellend, eerder als een compromis. Een poging om te verbergen dat we eigenlijk nog niet klaar zijn voor dit tempo.
En misschien is dat het eerlijke antwoord: we zijn er nog niet. Niet technisch. Niet juridisch. En zeker niet emotioneel.
Vooruitgang is pas echt vooruit als het onze menselijkheid niet voorbijloopt.
Soms lijkt het alsof we als samenleving in een rijdende auto zitten waarvan we nog niet weten wie er stuurt. Maar als we ergens naartoe willen waar het veilig, verbonden en verantwoord is, dan moeten we zelf blijven instappen. Met bewustzijn. Met vragen. Met lef om ‘nee’ te zeggen tegen snelheid als dat nodig is.
Want vooruitgang zonder bewustzijn is geen toekomst. Dat is risico in vermomming.
Zie hieronder een video:
-S.png)
